De verloren zoon dl. 1
09-03-2009
uit Max Lucado - Zes uren, één vrijdag
dl. 2

Rob is een fantastische kerel. Iedereen mag hem, want hij heeft een goed hart en een vriendelijke lach. Hij is het soort kerel waar men langs gaat wanneer men behoefte heeft aan een praatje maar niet weet met wie.
Dus toen de padvinders iemand nodig hadden om, verkleed als het koekjesmonster, wie belden ze? U raadt het al.
Rob.
Er waren wel een paar probleempjes. Ten eerste had niemand verwacht dat het op dag van de inzameling zo warm zou zijn. Ten tweede wist Rob niet dat het kostuum zo groot was. Ten derde, wie had ooit gedacht dat de bril van Rob zo snel zou beslaan waardoor hij niets meer kon zien? Terwijl hij op het podium van het openluchttheater zat te wachten op zijn beurt om te spreken, zorgde de hitte binnenin zijn vermomming voor een dikke mist over zijn brillenglazen.. Hij kon ze niet afvegen want zijn klauwen waren te groot voor de maat van de glazen.
Hij begon zich zorgen te maken. Ieder moment kon hij naar voren worden geroepen om een toespraak te houden, maar hij kon niet eens zien waar de lezenaar was! Hij fluisterde om hulp. Het kostuum was zo ik dat zijn hulpgeroep onhoorbaar bleef.
Hij begon met zijn handen te zwaaien. Het enige antwoord dat hij te horen kreeg, was het gejoel van de enthousiaste kinderen.
Ze dachten dat hij naar hen zwaaide!

Terwijl ik dit verhaal hoorde, grinnikte ik… en toen zuchtte ik. Dit kwam me te vertrouwd voor. Hulpgeroep, gesmoord in de vermomming voor het gezicht? Angst, verscholen achter een geschilderde glimlach? Signalen van wanhoop, opgevat als tekens van vreugde?
Sinds de val van Adam en Eva hebben we allemaal onze waarheden vermomd.
En we zijn daar van generatie op generatie steeds beter in geworden.
De creativiteit van Michelangelo is nog niets vergeleken bij de manier waarop een kale man zijn paar overgebleven haren weet te gebruiken. Houdini zou met ontzag hebben toegekeken hoe wij ons lijvige middel in een balletkostuum weten te persen.
Wij zijn meesters in de maskerade. Men kan auto rijden en daarmee de ander iets duidelijk maken. Men kan spijkerbroeken kopen en daarmee een bepaald beeld ophouden. Men kan een ander accent spreken en daarmee een bepaalde afkomst verhullen. Namen noemen om indruk te maken. Gewichten tillen. Verhalen opdissen. Speeltjes kopen. Met resultaten pronken.
En de pijn wordt ontkend. En op den duur wordt het echte ik vergeten.

De indianen zeiden vroeger dat er in ieder hart een mes zit. Dit mes draait als de grote wijzer van de klok. Telkens wanneer het hart liegt, gaat het mes een stapje verder. Hoe verder het gaat, hoe verder het in het hart snijdt.
En naarmate de klok verder tikt, snijdt het mes cirkelvormig door. Wanneer het mes de hele cirkel rond is, heeft het een pad uitgesneden. Het gevolg? Geen pijn meer, geen hart meer.

De jongeman in het varkenshok (1) had de mogelijkheid om terug te keren naar het gemaskerde bal en net doen alsof alles goed met hem was. Hij had zijn integriteit kunnen wegkerven, net zolang tot de pijn verdwenen was. Hij had kunnen doen wat miljoenen mensen daadwerkelijk doen. Hij had een leven lang in het varkenshok kunnen doorbrengen en net kunnen doen alsof het een paleis was. Maar dat deed hij niet.
Iets in hem zei hem dat dit het moment van de waarheid, het moment voor de waarheid was.
Hij keek in het water. Het gezicht dat hij zag, was niet aantrekkelijk. Het was vuil en opgezwollen. Hij keek de andere kant uit. 'Niet aan denken. Je bent niet erger dan alle anderen. Morgen zal alles vast beter zijn.'
De leugen rekende op een gewillig oor. Ze had tot dan toe altijd een gewillig oor gevonden. 'Deze keer niet,' sputterde hij tegen. En hij keek weer in het water, naar zijn eigen weerspiegeling.
'Wat ben ik diep gezonken.' Zijn eerste woorden van waarheid.
Hij keek naar zijn eigen ogen. Hij dacht aan zijn vader. 'De mensen zeiden altijd dat ik uw ogen had. 'In gedachten zag hij weer het verdriet op het gezicht van zijn vader toen hij hem vertelde dat hij er vandoor wilde gaan. 'Dat moet u wel vreselijk pijn hebben gedaan.'
En scheur ging zigzag door het hart van de jongeman.
Een traan viel in de vijver. Een andere volgde snel. Toen weer een. Toen brak de dijk. Hij begroef zijn gezicht in smerige handen terwijl de tranen deden waar tranen zo goed in zijn: zij spoelden zijn ziel schoon.

even op je in laten werken,
het verhaal gaat nog verder, maar dat komt de volgende keer!
direct naar dl. 2


Minke

Nieuw op de computer:
veel, weet niet of ik ze nog allemaal weet:

Films
Alles is Liefde
Blood Diamon
Body of Lies
High School Musical 1,2 en 3
Jeff Dunham's Very Special Christmas Special
Kung Fu Panda - Secrets of the Furious Five
Role Models
Shall we Dance
Taken
Thank you for smoking
The other end of the line
The Tale of Despereaux
The House Bunny
Traitor
You don't mess with the zohan

Muziek
Soundtrack High School Musical 2 en 3
Franse worship, o.a. van:
Stéphane Query
Sophie Arbour
Luc Dumont (zeer goed)
Exo Kids (gewoon deuntjes die nooit meer uit je hoofd willen)
Coeur de Levite

:: Terug ::
:: Laat een reactie achter ::